نم نم چشمام چه ساده بارونو از سر میگیرن

کوله بارم خستگی بود اینو تو خوب میدونستی

گفتی تا ابد میمونی اما افسوس نتونستی

به خدا داشتم میرفتم خیلی پیش از رفتن تو

تو بودی گفتی بمونم توی قاب هوس تو

حالا حتی یاد مهرت زده قلبمو شکسته

عشق به اون روزهای رفته پر پروازمو بسته

کاشکی چشماتو نداشتم هرم داغ دستای تو

دل من تنها میمونه بی عبور نفس تو

من چه ساده چه خیالی دلمو بهت سپردم

میدونستی نمیمونی پس چرا خواستی بمونم؟

چرا اشکامو ندیدی ندیدی دارم میمیرم

مگه تو نگفته بودی من دوباره جون بگیرم ؟

دیگه تو نیستی ببینی غم واسم شده عبادت

یه روز ستاره شانس ازم پرسید دوست خوب می خوای یا دنیا رو گفتم هیچ کدوم چون خودم یه دوست دارم که خودش یه دنیاست

بايد قصه اي تازه آغاز كنم و نشان دهم كه هنوز ميتوانم عشق بورزم
باز هم برايت مينويسم از لحظه ضيافت من و دل كه در آن جاي تو خالي                        بودو باز هم برايت مينويسم از عطش ديدار تو ,از بغض غربت كه واژه به                    واژه آن را گريه كردمابري ديگر فرا گرفته استآسمان دلم راميان غباري از                       درد نشسته ام به انتظار نگاه باراني صده ها, هزاره هاست كه                                    نشسته بر سكوي انتظار يخ بسته ام,سنگ شده ام بدل به تنديسي                                سيماني شده ام .مدتهاست كه زمان گم كرده بر قلب خالي اين تنديس                        سيماني چشم اميد دوخته ام و تو را كه نميدانم كيستي و فقط ميدانم                              مثل هيچكس نيستي ,انتظار ميكشم.بر هر ضريحي,بر هر شاخساري,                               بر هر قفلي,بر هر سبزه و گلي,بر هر باغ و گلستاني,بر هر خاطره و                                  خاطره اي و بر تمامي لحظه هاي فرصت رو به پايانم آمدنت را
                                        دخيل بسته ام